4ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟΥ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΚΙΝ/ΦΟΥ
Από τις 17 έως τις 23 Μάη 2007 φιλοξενείται στο Τριανόν Filmcenter (Κοδριγκτώνος 21 & Πατησίων 101) αφιέρωμα για τις Ευρωπαίες δημιουργούς που πραγματοποιείται από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος σε συνεργασία με το British Council, το Goethe Institut, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, τη Γενική Γραμματεία Ισότητας, το Πρόγραμμα Προπτυχιακών Σπουδών για θέματα Φύλου και Ισότητας του Πανεπιστημίου Αθηνών, την Ταινιοθήκη της Γερμανίας και την εταιρεία διανομής LUX.
Λίγα λόγια για το αφιέρωμα
Το φεστιβάλ στον πρωτοποριακό και γυναικείο κινηματογράφο που διοργανώνει η Ταινιοθήκη της Ελλάδος, συνέχεια μίας σειράς αντίστοιχων εκδηλώσεων των τελευταίων τριών ετών, αποτελεί το προοίμιο ενός ευρύτερου φεστιβάλ που φιλοδοξεί να καθιερωθεί σε ετήσια βάση στο πρότυπο ενός πολυσυλλεκτικού πλαισίου που θα καλύπτει κάθε είδος κινηματογραφικής δημιουργίας (μυθοπλασία, ντοκιμαντέρ, ταινίες πειραματισμού, νέα μέσα) και θα αποτελέσει πόλο έλξης για νέους δημιουργούς.
Φέτος παρουσιάζεται η Σκωτσέζα κινηματογραφίστρια Margaret Tait (Μάργκαρετ Τάιτ), το κινηματογραφικό έργο της οποίας, διαποτισμένο από την ποιητική της ιδιοσυγκρασία, περιγράφεται ως φιλμική ποίηση. Η ρετροσπεκτίβα των ταινιών της, σε αποκατεστημένες κόπιες, που παρουσιάζεται στο πλαίσιο του αφιερώματος της Ταινιοθήκης και σε συνεργασία με το British Council έχει παρουσιαστεί σε διάφορα ιδρύματα του εξωτερικού μεταξύ των οποίων τα Museum of Modern Art (MOMA), National Film Theatre (London), Berlin Film Festival, Arsenal Kino (Berlin), Deutsches Filmmuseum (Frankfurt), Cinematheque Ontario (Toronto) κ.ά.
Το πρόγραμμα της Margaret Tait θα παρουσιάσει η γερμανίδα σκηνοθέτιδα Ute Aurand (Ούτε Αουράντ), που την επισκέφθηκε το 1995 στα νησιά Orkney και στο έργο της οποίας συναντά κανείς έντονα τις επιρροές της. Η Ute Aurand (1957), εκπρόσωπος της νεότερης γενιάς γερμανίδων δημιουργών, εστιάζει στο «βιωμένα οικείο» κινηματογραφώντάς το στο πέρασμα του χρόνου, εξερευνώντας παράλληλα τις τεχνικές δυνατότητες της 16mm κάμεράς της.
Στο αφιέρωμα της Ταινιοθήκης παρεμβάλλονται οι καταξιωμένες ιταλίδες σκηνοθέτιδες Liliana Cavani (1933) και Lina Wertmüller (1926) καθώς και η γαλλίδα Agnès Varda (1928), με το Cléo de 5 à 7(1961), ταινία - σταθμό της γαλλικής nouvelle-vague, και τη μετέπειτα ταινία της Les Créatures (1966).
H Ula Stöckl (Ούλα Στόεκλ) θα δώσει μια διάλεξη θίγοντας κινηματογραφικά ζητήματα υπό το πρίσμα των σπουδών φύλου σε συνεργασία με το Προπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών για θέματα Φύλου και Ισότητας και το Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Σημαντική παρουσία έχουν και οι ελληνίδες όπως η Λίλα Κουρκουλάκου (1936) που εμφανίζεται το 1957 κι αποτελεί κομμάτι της πρώτης ομάδας των δημιουργών που διαμόρφωσαν έναν κριτικό κινηματογράφο στην περίοδο του καταπιεστικού εκσυγχρονισμού. Στο πλαίσιο του αφιερώματος θα προβληθεί η ταινία της Το Νησί της Σιωπής (1958) σε αποκατεστημένη κόπια από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος.
Η πρώτη μεταδικτατορική γενιά αντιπροσωπεύεται από τις πρόωρα χαμένες Τώνια Μαρκετάκη και Φρίντα Λιάππα που χαράζουν το ρεύμα της μετάβασης από τις ταξικές στις πολιτικές των ταυτοτήτων με ιδιαίτερη έμφαση στο πορτρέτο της νέας γυναίκας. Στη δεύτερη μεταδικτατορική γενιά, οι γυναίκες σκηνοθέτιδες εκπορθούν με μεγαλύτερη ευκολία το αντρικό οχυρό του κινηματογράφου, σηματοδοτώντας τη μετατροπή της γυναικείας εικόνας από αντικείμενο σε υποκείμενο του βλέμματος. Επισημαίνουμε πως μία πρώτη επιλογή του κινηματογραφικού έργου της γενιάς αυτής επιχειρείται στο αφιέρωμα της Ταινιοθήκης με σκοπό τη συνολική στο μέλλον παρουσίαση, διερεύνηση κι επαναξιολόγηση του σώματος της ελληνικής γυναικείας κινηματογραφικής δημιουργίας.
Στον χώρο της μυθοπλασίας η Κατερίνα Ευαγγελάκου (Ώρες κοινής ησυχίας, 2006) και η Κλεώνη Φλέσσα (Πάμε για ένα ούζο; , 2002), η Αγγελική Αντωνίου (Δονούσα, 1992), η Στέλλα Θεοδωράκη (Παρά λίγο πάρα πόντο πάρα τρίχα, 2002) και η Μάρσα Μακρή (Στεγνό καθάρισμα, 2005), με έντονα προσωπική γραφή κι αυτές, διερευνούν άλλοτε το γυναικείο ψυχισμό κι άλλοτε την ετερότητα.
Στο χώρο της ταινίας τεκμηρίωσης και του ντοκιμαντέρ με πολιτιστική ή πολιτική θεματική η Αλίντα Δημητρίου (Σπάτα το Στιφάδο του Αγίου Πέτρου, 1978), η Μαρία Χατζημιχάλη- Παπαλιού (Φιλάνθρωπος ειρήνη, 2006), και η Γκαίη Αγγελή (Γεράσιμος Στέρης, 2003) ενώ η νεότερη γενιά στο ντοκιμαντέρ αντιπροσωπεύεται από την Εύα Στεφανή (Γράμματα από το Άλμπατρος, 1994- Αθήναι, 1995) που πειραματίζεται στο δημιουργικό ντοκιμαντέρ με ανθρωποκεντρική κυρίως ματιά και τη Καλλιόπη Λεγάκη (Ηλίας Πετρόπουλος, 1994-5, Η Ελλάδα μέσα από το φακό της Βούλας Παπαιωάννου, 2006) που με διεισδυτικότητα επεξεργάζεται τα πορτρέτα σύγχρονων Ελλήνων δημιουργών.
Το πρόγραμμα των παραστάσεων και των διαλέξεων μπορείτε να το βρείτε στον επίσημο ιστοχώρο
Σημείωση: Το παρόν post αποτελεί μέρος της παρουσίασης του Φεστιβάλ Πρωτοποριακού και Γυναικείου Κινηματογράφου. Επισκεφτείτε τον παραπάνω δεσμό για το πλήρες κείμενο.
Πηγή: Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου
Λίγα λόγια για το αφιέρωμα
Το φεστιβάλ στον πρωτοποριακό και γυναικείο κινηματογράφο που διοργανώνει η Ταινιοθήκη της Ελλάδος, συνέχεια μίας σειράς αντίστοιχων εκδηλώσεων των τελευταίων τριών ετών, αποτελεί το προοίμιο ενός ευρύτερου φεστιβάλ που φιλοδοξεί να καθιερωθεί σε ετήσια βάση στο πρότυπο ενός πολυσυλλεκτικού πλαισίου που θα καλύπτει κάθε είδος κινηματογραφικής δημιουργίας (μυθοπλασία, ντοκιμαντέρ, ταινίες πειραματισμού, νέα μέσα) και θα αποτελέσει πόλο έλξης για νέους δημιουργούς.
Φέτος παρουσιάζεται η Σκωτσέζα κινηματογραφίστρια Margaret Tait (Μάργκαρετ Τάιτ), το κινηματογραφικό έργο της οποίας, διαποτισμένο από την ποιητική της ιδιοσυγκρασία, περιγράφεται ως φιλμική ποίηση. Η ρετροσπεκτίβα των ταινιών της, σε αποκατεστημένες κόπιες, που παρουσιάζεται στο πλαίσιο του αφιερώματος της Ταινιοθήκης και σε συνεργασία με το British Council έχει παρουσιαστεί σε διάφορα ιδρύματα του εξωτερικού μεταξύ των οποίων τα Museum of Modern Art (MOMA), National Film Theatre (London), Berlin Film Festival, Arsenal Kino (Berlin), Deutsches Filmmuseum (Frankfurt), Cinematheque Ontario (Toronto) κ.ά.
Το πρόγραμμα της Margaret Tait θα παρουσιάσει η γερμανίδα σκηνοθέτιδα Ute Aurand (Ούτε Αουράντ), που την επισκέφθηκε το 1995 στα νησιά Orkney και στο έργο της οποίας συναντά κανείς έντονα τις επιρροές της. Η Ute Aurand (1957), εκπρόσωπος της νεότερης γενιάς γερμανίδων δημιουργών, εστιάζει στο «βιωμένα οικείο» κινηματογραφώντάς το στο πέρασμα του χρόνου, εξερευνώντας παράλληλα τις τεχνικές δυνατότητες της 16mm κάμεράς της.
Στο αφιέρωμα της Ταινιοθήκης παρεμβάλλονται οι καταξιωμένες ιταλίδες σκηνοθέτιδες Liliana Cavani (1933) και Lina Wertmüller (1926) καθώς και η γαλλίδα Agnès Varda (1928), με το Cléo de 5 à 7(1961), ταινία - σταθμό της γαλλικής nouvelle-vague, και τη μετέπειτα ταινία της Les Créatures (1966).
H Ula Stöckl (Ούλα Στόεκλ) θα δώσει μια διάλεξη θίγοντας κινηματογραφικά ζητήματα υπό το πρίσμα των σπουδών φύλου σε συνεργασία με το Προπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών για θέματα Φύλου και Ισότητας και το Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Σημαντική παρουσία έχουν και οι ελληνίδες όπως η Λίλα Κουρκουλάκου (1936) που εμφανίζεται το 1957 κι αποτελεί κομμάτι της πρώτης ομάδας των δημιουργών που διαμόρφωσαν έναν κριτικό κινηματογράφο στην περίοδο του καταπιεστικού εκσυγχρονισμού. Στο πλαίσιο του αφιερώματος θα προβληθεί η ταινία της Το Νησί της Σιωπής (1958) σε αποκατεστημένη κόπια από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος.
Η πρώτη μεταδικτατορική γενιά αντιπροσωπεύεται από τις πρόωρα χαμένες Τώνια Μαρκετάκη και Φρίντα Λιάππα που χαράζουν το ρεύμα της μετάβασης από τις ταξικές στις πολιτικές των ταυτοτήτων με ιδιαίτερη έμφαση στο πορτρέτο της νέας γυναίκας. Στη δεύτερη μεταδικτατορική γενιά, οι γυναίκες σκηνοθέτιδες εκπορθούν με μεγαλύτερη ευκολία το αντρικό οχυρό του κινηματογράφου, σηματοδοτώντας τη μετατροπή της γυναικείας εικόνας από αντικείμενο σε υποκείμενο του βλέμματος. Επισημαίνουμε πως μία πρώτη επιλογή του κινηματογραφικού έργου της γενιάς αυτής επιχειρείται στο αφιέρωμα της Ταινιοθήκης με σκοπό τη συνολική στο μέλλον παρουσίαση, διερεύνηση κι επαναξιολόγηση του σώματος της ελληνικής γυναικείας κινηματογραφικής δημιουργίας.
Στον χώρο της μυθοπλασίας η Κατερίνα Ευαγγελάκου (Ώρες κοινής ησυχίας, 2006) και η Κλεώνη Φλέσσα (Πάμε για ένα ούζο; , 2002), η Αγγελική Αντωνίου (Δονούσα, 1992), η Στέλλα Θεοδωράκη (Παρά λίγο πάρα πόντο πάρα τρίχα, 2002) και η Μάρσα Μακρή (Στεγνό καθάρισμα, 2005), με έντονα προσωπική γραφή κι αυτές, διερευνούν άλλοτε το γυναικείο ψυχισμό κι άλλοτε την ετερότητα.
Στο χώρο της ταινίας τεκμηρίωσης και του ντοκιμαντέρ με πολιτιστική ή πολιτική θεματική η Αλίντα Δημητρίου (Σπάτα το Στιφάδο του Αγίου Πέτρου, 1978), η Μαρία Χατζημιχάλη- Παπαλιού (Φιλάνθρωπος ειρήνη, 2006), και η Γκαίη Αγγελή (Γεράσιμος Στέρης, 2003) ενώ η νεότερη γενιά στο ντοκιμαντέρ αντιπροσωπεύεται από την Εύα Στεφανή (Γράμματα από το Άλμπατρος, 1994- Αθήναι, 1995) που πειραματίζεται στο δημιουργικό ντοκιμαντέρ με ανθρωποκεντρική κυρίως ματιά και τη Καλλιόπη Λεγάκη (Ηλίας Πετρόπουλος, 1994-5, Η Ελλάδα μέσα από το φακό της Βούλας Παπαιωάννου, 2006) που με διεισδυτικότητα επεξεργάζεται τα πορτρέτα σύγχρονων Ελλήνων δημιουργών.
Το πρόγραμμα των παραστάσεων και των διαλέξεων μπορείτε να το βρείτε στον επίσημο ιστοχώρο
Σημείωση: Το παρόν post αποτελεί μέρος της παρουσίασης του Φεστιβάλ Πρωτοποριακού και Γυναικείου Κινηματογράφου. Επισκεφτείτε τον παραπάνω δεσμό για το πλήρες κείμενο.
Πηγή: Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου
