Έκθεση Γιαννούλη Χαλεπά

Μέχρι τις 30 Ιουνίου 2007 θα φιλοξενούνται 95 από τα 117 σωζόμενα έργα του Χαλεπά Γιαννούλη στην Εθνική Γλυπτοθήκη.

Λίγα λόγια για τον μεγάλο Έλληνα γλύπτη
Ο Γιαννούλης Χαλεπάς γεννήθηκε στον Πύργο της Τήνου όπου και φοίτησε. Ο πατέρας του όπου και τον προόριζε για έμπορο τον έστειλε να φοιτήσει στην Εμπορική Σχολή της Σύρου. Όμως ο μικρός Γιαννούλης είχε δεχτεί τα πρώτα ερεθίσματα μαρμαρογλυπτικής από τον ίδιο του τον πατέρα. Ο τελευταίος τελικά υπέκυψε στις παρακλήσεις του γιού όπου και τον έστειλε στην Αθήνα να φοιτήσει στο Σχολείο των Τεχνών δίπλα στον Λεωνίδα Δρόση.

Ο Γιαννούλης έχοντας αποσπάσει το θαυμασμό με τις εκπληκτικές του επιδόσεις στέλνεται στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου με υποτροφία του Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου. Ένας από τους καθηγητές του στο Μόναχο είναι ο Μαξ Βίντμαν ενώ το διάστημα εκείνο αποσπά δυο βραβεία (χρηματικό έπαθλο για το παραμύθι της Πεντάμορφης και χρυσό μετάλλιο για το έργο του Σάτυρος που παίζει με τον Έρωτα.

Μετά τη διακοπή της υποτροφίας του επιστρέφει στην Αθήνακαι εργάζεται πυρετωδώς. Σε αυτή την δημιουργική περίοδο του Χαλεπά ανήκει και το ταφικό μνημείο της Σοφίας Αφεντάκη στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών «η κοιμωμένη». Εκείνη την περίοδο όμως παρουσιάζονται τα πρώτα συμπτώματα ψυχασθένειας. Το 1888 εισέρχεται στο Ψυχιατρείο της Κέρκυρας όπου και περνά 14 χρόνια εγκλεισμένος στο ίδρυμα. Κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής του έπλασε μερικά έργα από πηλό τα οποία καταστράφηκαν όλα. Επίσης φιλοτέχνησε κάποια σχέδια από τα οποία διασώθηκαν μόνο τα δύο.

Επιστρέφει στην Τήνο κοντά στη μητέρα του το 1902, η οποία φοβούμενη ότι η ενασχόλησή του με την τέχνη ευθύνεται για την αρρώστια του, καταστρέφει τα έργα τα οποία δημιουργούσε και τον εμποδίζει με κάθε τρόπο να εργαστεί. Ξαναπιάνει το μάρμαρο και τον πηλό το 1918 με το θάνατο της μητέρας του.

Το 1923 τον επισκέπτονται στην Τήνο ο Δ. Καλογερόπουλος (δντης του περιοδικού Πινακοθήκη) και οι Ζαχ. Παπαντωνίου και Θ. Θωμόπουλος καθηγητές της Σχολής Καλών Τεχνών οι οποίοι και του διοργανώνουν έκθεση ένα χρόνο μετά στην Αθήνα. Το 1927 του απονέμεται το Αριστείο Γραμμάτων και το 1928 οργανώνεται η πρώτη μεγάλη έκθεση στο «Άσυλο Τέχνης» όπου και τυπώνεται λεύκωμα με τα έργα του.

Εργάζεται μέχρι το 1930 στην Αθήνα πια και κοντά στην ανηψιά του Ειρήνη Χαλεπά. Πεθαίνει από ημιπληγία το 1938 και σε ηλικία 87 ετών.

Πηγή: foto από το Wikipedia